خودپرستی 

(انوری)

• وضع و حالت خودپرست، خودپرست بودن 

موجودی که قلبش از عشق و محبت دیگری سرشار نباشد، جز خودخواهی و خودپرستی چیزی ندارد. (مشفق کاظمی 192)

(دهخدا)

• خودخواهی، خودکامی، حالت شخص ازخودراضی (ناظم الاطباء)

خودپرستی چو حلقه بر در نِه/ بیخودی را چو حُلّه در بر کش (خاقانی)

عشق است گره گشای هستی/ گِردآبه زهاب خودپرستی (نظامی)

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی/ تا بی خبر بمیرد در عین خودپرستی (حافظ)